pongsuang.com

index

my comic

my sexy pixxx


หน้าตาของความเงียบ

พอเพื่อนที่เช่าคอนโดสองห้องนอนของผมย้ายออกไป ระหว่างที่ผมกำลังตัดสินใจว่าจะหาที่อยู่ใหม่หรือหาคนมาช่วยหารค่าเช่าดี ผมก็ทำคอนโดของผมเป็น Air BNB หารายได้เล็กน้อยไปพลาง สำหรับนักท่องเที่ยวที่ไม่อยากอยู่เกสต์เฮาส์ แต่ก็ไม่มีเงินมากพอจะอยู่โรงแรม


ประกาศให้เช่าได้สองเดือน ผมก็เจอผู้เช่ารายแรก เขาเป็นหนุ่มเบลเยี่ยมอายุ 26 ปี รูปร่างสูงโปร่ง แขนยาวเก้งก้างเหมือนเด็กวัยรุ่นกำลังโต ผมสีอ่อนพอๆ กับใบหน้าตอบซีดของเขา ดวงตากลมโตสีฟ้าดูว่างเปล่าเหมือนไม่มีเรื่องราวใดๆ จะสื่อสาร เขาหอบแบ็คแพ็คสีเทาใบใหญ่เข้ามาตอนบ่ายแก่ๆ ของวันเสาร์ปลายเดือนพฤศจิกายน วันนั้นอากาศเย็นและลมแรง เป็นช่วงที่อากาศกรุงเทพฯ ผีเข้าผีออก เดี๋ยวก็ฝนตก เดี๋ยวก็หนาว

เขาชื่อลารส์ (Lars) เขาจะมาอยู่ที่นี่ห้าคืน ลารส์คงเป็นคนไม่ชอบพูด ครั้งเดียวที่เราคุยกันก็แค่วันแรกที่เขามาถึง ผมให้กุญแจเขาและพาเดินแนะนำส่วนต่างๆ ของบ้าน เขาเดินตามผมเงียบๆ ไปรอบคอนโด ไม่เปิดปากซักถามอะไรสักคำ ไม่ยิ้มหรือหัวเราะพอเป็นมารยาทกับประโยคตลกๆ ที่ผมพยายามเค้นขึ้นมาเพื่อสร้างความเป็นกันเอง ประโยคเดียวจากปากเขาที่ผมจำได้ คือตอนที่ผมขอโทษเขาเรื่องม่านหน้าต่างที่ส่งไปซักแล้วยังไม่กลับมา ผมบอกเขาว่าเดี๋ยวหัวค่ำจะเอามาติดให้ “ไม่ต้องติดหรอก ผมชอบให้ห้องสว่างๆ” เขาพูดขณะมองเหม่อออกไปนอกหน้าต่างชั้นสี่

ยืนอยู่ข้างเขาในห้องไร้ม่านหน้าต่าง รอให้เขาพูดอะไรบ้าง แต่เขาก็มองเหม่อออกไปข้างนอกอยู่อย่างนั้น ผมจึงแก้เงียบด้วยการชี้ชวนดูระแวกบ้านว่าตรงไหนมีอะไร แต่เหมือนเขาจะไม่ได้สนใจฟัง ผมไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองพูดมากขนาดนี้มาก่อน

ความเงียบที่แผดออกมาจากตัวของเขา ได้ประกาศแสดงความเป็นเจ้าของพื้นที่ทุกตารางนิ้วในห้องนี้อย่างกึกก้อง มันทำให้ผมอึดอัดจนต้องขอตัวกลับห้องตัวเอง และหลังจากออกจากห้องของเขาในบ่ายวันนั้น ผมก็ไม่ได้เจอหน้าเขาอีกเลย

ทุกคืนผมจะกลับบ้านประมาณสองทุ่ม ไฟสีเหลืองจากหน้าต่างคอนโดที่มองเห็นได้จากกลางซอยทำให้รู้ว่าลารส์อยู่ในห้อง ผมไม่แน่ใจว่าเขาเคยออกไปข้างนอกบ้างหรือเปล่า แต่ทุกครั้งที่ถึงบ้านผมไม่กล้าส่งเสียงทักทายด้วยกลัวจะรบกวนความสงบของเขา ลารส์จะแง้มประตูห้องไว้เสมอ เมื่อมองลอดเข้าไป ก็จะได้เห็นแต่เขานอนหันหลังในเสื้อยืดแขนกุดสีขาวหม่น บนฟูกสีขาวบนพื้น ใต้ผ้านวมสีขาวของผม

เป็นเวลาห้าวันที่ผมไม่กล้าเอ้อระเหยอยู่ในห้องนั่งเล่นนานๆ เหมือนเคย ไม่ใช่กว่ากลัวลารส์จะอึดอัดถ้าเดินออกมาเจอผม แต่กลัวตัวผมจะอึดอัดเสียเองมากกว่า แต่ชายไร้เสียงในห้องนั้นก็ไม่เคยออกมา นอกจากทุกคืนตอนผมเริ่มง่วงอยู่บนเตียงในห้อง ผมจะได้ยินเสียงเปิดปิดตู้เย็น ตามด้วยเสียงก๊อกแก๊กตรงครัว ลารส์คงออกมาหยิบน้ำเปล่าเข้าห้อง และกินอะไรเล็กๆ น้อยๆ

เขาจากไปในตอนเช้าของวันที่ห้า ผมเปิดประตูห้องออกมาก็เห็นกุญแจวางทับกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่ปลายเคาน์เตอร์ตรงครัว มองไปที่ประตูห้องของเขา นี่เป็นครั้งแรกที่ประตูห้องนั้นปิดสนิท

ผมเดินไปที่เคาน์เตอร์ กระดาษแผ่นเล็กมีลายมือเขียนด้วยดินสอ

            Thank you
                Lars

ผมยืนมองลายมือนั้น ถ้าความเงียบมีสีและรูปทรง มันก็คงมีหน้าตาเหมือนลายมือบนกระดาษชิ้นเล็กแผ่นนี้นี่ล่ะ

- ม.ค. 2015